كار به دشوارى و اضطراب رسيده بود » . « 1 » دشمنى ميرزا و محراب خان سرانجام به رويارويى كشيد و ميرزا از ترس محراب خان كه نيروى نظامى و سپاه را در اختيار داشت به حرم حضرت رضا عليه السّلام پناه برد و افرادى به اطراف فرستاد و تفنگچى بسيار گرد آورد . هر دو سوى دعوا ، شاه را از ماجرا آگاه كردند . « 2 » در اين ميان حاتم بيگ اردوبادى ( وزير شاه‌عباس ) كه به مقام ميرزاى عالميان حسادت مىورزيد از او نزد شاه بدگويى مىكرد و به شاه گزارش داد كه ميرزاى عالميان با همه لاف و گزافى كه درباره كاردانى خود مىزند مبلغ هيجده هزار تومان از تفاوت قيمت برنج لاهيجان از رعايا گرفته و به حساب خزانه واريز نكرده است . اين گزارش موجب بدبينى شاه نسبت به ميرزا شده و براى رسيدگى به محاسبات ، بهزاد بيگ ، گماشته ميرزا در مازندران را به حضور خواست . چون اين خبر به ميرزاى عالميان رسيد برآشفته شد و شش‌روزه خود را نزد شاه‌عباس در فرح‌آباد مازندران رساند و با رد اتهامات وارده به خود ، به شاه گفت كه تلاش‌هاى زيادى براى امنيت مردم انجام داده و مىخواهد ولاياتى را كه تيول بوده و تبديل به خاصه شده است آباد كند و استدلال كرد كه حكومت با كفر باقى مىماند اما با ظلم باقى نمىماند . اين سخنان كه بر ظلم شاه دلالت مىكرد به مزاج شاه‌عباس خوش نيامد و گفت تو راه دورى آمده‌اى و ذهنت پريشان شده برو آسايش كن . ميرزاى عالميان دربار را ترك كرد و ديگر به حضور شاه راه نيافت . افرادى مثل حاتم بيگ اردوبادى و مقصود بيگ كه سال‌ها منتظر چنين فرصتى بودند ؛ افرادى ديگر نظير خواجه فصيح لاهيجانى و خواجه دين على خراسانى را واداشتند تا از او نزد شاه بدگويى

--> ( 1 ) - همان / 140 ؛ اسكندر بيگ منشى : پيشين / 1324 ( 2 ) - اسكندر بيك منشى : پيشين / 1247 - 1248